Rispur.

 

Eg gjætte eingong so gild ein Stut; han var fælande stor, men eg hev set dei større endaa. So var det ein Dag, eg og og ein annan Gut, me kleiv upp paa Hornom paa Stuten. So sat me paa kvar sitt Horn og tutad i Langelur, og me kunne ikkje høyra einannan. Men so miste hin ned Økseskaftet, og fyrr det rokk Jordi, var det rotet.

 

Sularen i ”Munin”.

 



Frå Fedraheimen 20.03.1886
Elektronisk utgåve 2007 ved Norsk Ordbok 2014 og Nynorsk kultursentrum