Huset Goggenheim

(Barnebok, 2007, utdrag)

Til minne om Gregor Gyllenlakk
(Goggen blant venner)
fødd 7. juli 1985, død 21. februar 1993
 
Kapittel 1
På plass i nytt hus
 
«Kva er det? Kva - er det ...»
«Berre få det ut, Maren. Vi har ikkje heile kvelden på oss!»
 
Far flytta uroleg på seg i sofaen. Maren sat på ei kasse. Rommet var fullt av uopna kasser. Far høyrde dei i leksene. Maren såg pa tvillingbror sin. Magnus såg ein annan veg. Han hadde ikkje lese leksene, han heller.
 
Dei hadde bore sikkert hundre kasser frå varebilen inn i det nye huset. No var armane lange og hovuda tomme.
    Far prøvde å sjå strengt på dei. Han klarte det nesten.
 
    «Du skal heidre din far og di mor ...» prøvde Maren. Og då far nikka ivrig, heldt ho fram:
    «Og eselet til nesten din og kona hans og naboen og ...» Far vifta med hendene.
    «Stopp, stopp!» ropte han.
    Og så blei han heilt rar i ansiktet.
    Og så datt han over ende på sofaen.
    Og så lo han så han heldt på å krepere.
 
Maren såg snurt på han. Men så begynte Magnus også å le. Og når Magnus ler, så klarer ikkje Maren å la vere å le, ho heller.
    Det er berre slik det er å vere tvillingar.
    Maren visste ikkje heilt kva ho lo av. Men dei var så slitne. Når ein er sliten, er det lett å begynne å le eller gråte.
 
«De må pugge, det er inga anna råd,» sa far til slutt og tørka tårene.
    «Eg må først skru saman leksepulten,» sa Magnus.
    «Nå nei, din latsabb. Du får lese litt på senga i kveld før du sovnar,» sa far, som brått såg litt streng ut igjen.
    «Ja, men eg kjem til å sovne med ein gong,» sa Magnus og geispa. Og når Magnus geispar, må Maren geispe ho òg. Slik er det berre. Til slutt geispa dei alle tre.
    «Godt sengene er på plass,» sa far.
 
I andre etasje låg tre små soverom på rekke og rad. I kvart soverom stod det ei enkel seng.
    Ikkje noko anna.
    Ingen gardiner.
    Ingen bilde på veggane.
    Ingen stol å legge kleda på.
    Ingen lamper med snilt lys.
    Berre den store taklampa som lyste kvitt og hardt.
    Og alle lydar blei store og skramlande. Heile huset var stort og skramlande. Det var det styggaste og tommaste huset Maren nokon gong hadde sove i. Ho blei med eitt svært trist.
    «Når trur du at mor kjem?» spurde ho då far kom inn for å seie god natt.
    «Det snakka vi om i går,» sa far. «Og eg veit ikkje meir i dag enn eg visste i går.»
    Så slo han av taklampa og det blei mørkt.
    «Eg lar døra stå på gløtt,» sa han.
    Ei lita stripe av lys kom vandrande frå døra og bort til senga. Maren stirde på lysstripa til ho sovna.
 

Frå Brit Bildøen: Huset Goggenheim. Samlaget 2007 . Side 5—9.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2011.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag.