Korlejdes dæ gjek

(Song)

Av Syver S. Holland

Kom no Nordmenn fraa Hauga og Dala,
Som hev Noreg aa norske Folk kjær, −
Lad oss setja os ne, mæ' me tala
Um korleids dæ hev gjenget oss her.
 
 
Jau −i Fyrsten dæ gjek lit paaskakka,
Daa me landa paa framande Jor,
Av dæ Maalet, som folket her snakka,
Skjyna me 'kje eit einaste Or.
 
 
Læra Spraaket va nokot, som leitte,
Ofta stod me mæ skamfulle Fjæs:
Naar ein Yankee deg sporde, ka du heitte,
Raakte jamt, at du svara honom: Yæs!
 
 
Ikkje va me no helder av dei Rike,
Dæ gjekk seint mæ aa byggja aa bu.
Me laut Kjæring aa Unga lata skrika,
Til me Pengar fekk tent til ei ku.
 
 
Men som Tiderna frammetter lakka,
Vart dæ betre aa betre enn før:
Borni lærde seg snart til aa snakka,
Aa me solde lit Æg og lit Smør.
 
 
Aa saa grov me eit Hol burt i Bakka,
Dæ var Hus, dæ var Heim, dæ var Bu!
Men um kvelden, naar hematt' du lakka,
Var den Heimen vel kjær, kan du tru!
 
 
Soleids livde me got i dæ smaae,
Me var nøjd mæ dæ, Herren oss gav,
Vaara «Fordringar»daa vaaro faae,
Imot no, daa me era «vel av.»
 
 
Komne ut av den norske Stein-Ura,
Tok med her av dæ skralaste Land,
me lot Yænkien paa Prærien skura
Aa helt sjølv os til Skog og til Vand.
 
 
Men hjaa Yaenkien jamt laut me træla,
Naar før Pengaar me saato i beit,
Dæ var reint so du kunne deg forfæla,
Naar du saag, kor me baska og sleit.
 
 
Daa var Vægjerne ikkje so jamne;
Bærre Brottur aa Kneika aa Staup!
Kubberulla me dreiv allesamne
Aa ho gjekk ikkje myket paa Laup.
 
 
Men daa Yænkien saag, kor med stridde,
Vart han gavmild aa undte os vel,
Dæ var mange, som Mat til oss flidde;
Gud velsigne den gavmilde Sjæl.
 
 
Aa so vilde vaar Tak me daa syna,
So at alle den greit kunna sjaa.
Difyr' Arbejd me gjorde, so dæ muna,
So dei sjølve laut undrast derpaa.
 
 
Uti Skogen me hogg, so dæ braka,
Flisi dreiv net som Sprak av eit Eld.
Splitta «Ræls», so i «Loggen»det knaka,
Aa eit Hundred me hadde før Kveld.
 
 
Saag du Yænki'n kor Augo han rengde,
Daa han saag, kor slags Karar me va':
At seks Bushels paa Nakken me slengde,
jammen totte han, detta var bra.
 
 
Retno æ me blit gamle i Lande,
Aa me liva no jamnan alt vel,
Um no alt ikkje gjekk os tilhande,
Kan me lel væra velnøjd aa sæl.
 
 
Me hev Farmar aa Skular og Kjørkje,
Aa dæ gjenger no stendigen fram,
Aa i Samhold aa Tru æ vaar Styrkje,
Aa av det skal me aldrig faa Skam.
 
 
No æ Borni vaar au vortne store,
Dei kan jølpa se sjøl, um dei vil;
At dei likna paa Far og paa More,
de æ nokot, som høyrer so til.
 
 
Vaara jentor kan Huset vaart stella,
Dæ va Synd, um me klagad paa dei,
ja dei kveikja vaart Liv som ei Kjella
Paa ein Færdamanns langsame Lei'.
 
 
At me hava dei gjævaste Gutar,
Kan vel ingen forundra seg paa,
Naar han huksa dei Vikingeknutar,
Som Forældro æ sprungne utaa.
 
 
Aa so vonar eg, Manddommen vara,
At den aukar seg Aar etter Aar.
So dei støt kan sjaa Jento aa Kara
Av dæ go'e gamle Slag, som forslaar.
 

Melodi: Som "Dei vil alltid klage og kyta" av Ivar Aasen
  

Henta frå Peter Hallaråker: The Nynorsk Language in the United States. Oslo: Universitetsforlaget 1991. Elektronisk utgåve 2000 ved Jon Grepstad