Korea. Noveller om kjærleik

(Noveller, 2011, utdrag)

Utdrag frå Pandemi


– Er det langt igjen? spør den eldste.

– Nei da, svarar ho. – Berre over kneika her no, så ser vi sætra.

– Eg frys, seier den eldste.

– Det er derfor vi ikkje må stanse, seier ho. – For å halde varmen.

– Kva var det far alltid sa igjen? spør den yngste.

– Du meiner når han kom fram til sætra?

– Ja.

– «Her går det an å puste», seier ho.

Ho løftar blikket. Grått regn. Raud lyng. Gule blad. Vinden stryk kaldt over kinna. Regnet prikkar mot hetta, regnjakka er klissvåt og klistrar seg til kroppen. Ho er sveitt òg. Særleg på ryggen, der sekken heng tungt. Men snart kan dei gå inn på sætra, fyre opp i omnen, legge ytterkleda til tørk over kjøkkenstolane – og ta på seg nytt ullundertøy.

Stien flatar ut, og endeleg skimtar ho noko kjent gjennom skodda.

– Kom og sjå! ropar ho.

Gutane pesar opp dei siste metrane og stansar ved sida av henne. Dei står slik ei lang stund.

Den vesle prikken langt framfor dei.

Sætra.

Alle dei gongane ho har vore her. I barndommen. Saman med mora og faren. Mannen hennar, faren til gutane, var ikkje overbegeistra for å gå i fjellet. Men også han likte seg på sætra – når han først kom dit.

Og så kjem han til henne i eit blaff, eit skjeggete smil i hytteveggen, skia stukne ned i skaren, matpakka i fanget.

Ho rettar seg opp, og jo, tenker ho, når dei kjem fram, skal ho først ta kleda av ungane, pakke dei inn i dynene i køyesenga, den eldste i overkøya, den yngste i underkøya, og kanskje dei kan lese teikneserien som ligg i vindaugskarmen, og som har gjort det heilt sidan barndommen hennar, Sverdet i steinen, og dei kan sitje der under dynene og lese om vesle Arthur, trollmannen Merlin og sverdet som var kilt fast i ein stein, og som ingen klarte å skilje frå steinen, og ho skal tenne opp i omnen, og varmen skal sakte begynne å spreie seg i rommet, og snart vil alt vere varmt og trygt.

– Hugsa du å ta med gameboyen? spør den eldste.

– Hugsa du det? spør ho.

– Men det er jo du som …

– Ja, eg har hugsa gameboyen!

– Vi skulle aldri dratt, seier den eldste.

– Ein dag vil de takke meg, seier ho. – De vil forstå når de blir eldre.

– Du slepp jo skolen, seier den yngste til den eldste. – Er du ikkje glad for det?

– Kjeften på deg.

– Nå, nå, seier ho. – De slepp ikkje unna lett. Vi skal setje av tid til skolearbeid på sætra òg.

– Du er så boring, mamma, sukkar den eldste.

Den yngste skal til å seie noko, men teier.

– Kom, så går vi, seier ho.

 

*

 

Den andre dagen skin det opp. Ho vaknar, ser sola falle inn i rommet. Eit rektangulært felt med lys like ved omnen. Støvpartiklar svirrar i lufta. Den yngste søv tungt ved sida av henne i underkøya. Det er roleg også i overkøya hos den eldste.

Ho smyg ut av dyna, kjenner kulden frå golvet stikke mot fotblada. Ho stansar ved vindauget. Det er frostroser på det, men solstrålane er i ferd med å tine isen. Ho møter sola, stirar rett inn i henne.

Ho lukkar auga. Oransje. Raude, dansande prikkar.

Og endeleg kjenner ho at ho kan puste.

Ho gjespar, kikkar så på klokka. Halv ni.

Dei har sove nesten 12 timar.

Ho går tvers over rommet, hentar avispapir, ballar det saman og skyv det inn i omnen, legg never oppå, og til slutt stiller ho opp fire tynne vedskier mot kvarandre. Dei liknar pålane i ein gamme.

Fyrstikka sprakar.

Ho lukkar døra til omnen. Flammane blussar opp.

Om ein halv time er det varmt i rommet.

Ho snur seg, studerer dei to. Den yngste søv tungt.

Auga til den eldste møter henne over sengehesten.

Ho skvett.

– God morgon, seier ho. – Sjå, sola er kommen!

– Kan du gi meg gameboyen? seier han.

 

 

______________________________________________________________

Frå Lars Mæhle: Korea. Noveller om kjærleik. Samlaget 2011.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2017.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag.
______________________________________________________________