Vi har så korte armar

(Roman, 2002, utdrag)

Vi etablerer oss
 
Vi veit best! Det har vi alltid gjort. Og vi tullar hovuda våre inn i handkle etter at vi har pressa vatnet varsamt ut av det etter at vi hadde dusja. Då smilte vi, hovuda våre var på skakke, og håret var skikkeleg vått etter dusjen. Vi sit i morgonkåpe med beina i kors og lakkerer neglene våre. Vi ler når vi snakkar om alle elskarane vi har hatt og såra. Vi tenker ikkje på alt det andre vi kunne ha gjort; akkurat no er detdettevi gjer. På døra vår står det:
Vi er dei jentene som drikk rødvin og ler høgt. Vi far ikkje blå tenner og slørete blikk, men vi drikk rødvin og ler høgt og tykkjer samtidig at studia våre er interessante. Vi slit ikkje. Det er ingen som ser oss når vi sit og har det interessant med bøkene våre. Vi drikk berre rødvin og ler høgt, og vi synest ikkje det er kjedeleg å lese, vi les utan å vite at vi har brukt tid på det, og så drikk vi rødvin og ler høgt eller ligg og solar oss utan å tenke på at no skulle vi ha gjort noko heilt anna.
    Vi drikk vin frå kjøkkenglas, røyker og et sjokolade.

 

    Vi tenker ikkje på at vi kunne ha gjort noko heilt anna. Vi sit i morgonkåpe og fniser for oss sjølv, endå det er laurdagskveld. Vi er joviale jenter som trøystar eit raudglødande ansikt;
    dersom eg berre kunne ha voresikker,eg er jo aldrisikkerpå noko som helst, vi snakkar aldri om slikt, seier dette ansiktet, kjære deg opphovna gråteansikt, det er det ingen som gjer, er det ikkje herleg med litt ansvarsløyse?
 
   
           Det opphovna gråteansiktet tenker etter. Det opphovna gråteansiktet har eit
           ettertenksamt uttrykk som går over i besluttsam fortviling.
           Jamen, eg e forelska!            
           Åneida, du erikkjeforelska.
           Kva veit de om det, joviale jenter som drikk rødvin?
           Lat som du ikkje er det, han og latar som, du må ikkje
           tru at du er den einaste som latar som.
           Eg latar ikkje som.
           Alle latar som.
           Han latar ikkje som-
           Jo, det gjer han! Han gjer det.
           Eg latar i alle fall ikkje som.
           Det må du begynne med, straks!
 
(formanande): Vi er den eine og den andre jenta. Vi er dei to jentene som sto ved sida av kvarandre på grøn- grå linoleum i ein korridor på Stor-Skoddeheimen ungdomsskule. Vi er dei jentene som sto og hang, som sto og hang den gangen ein lærar småsprang forbi for å rekke timen, han var glad og fri, han smilte, hangleddeseg til akkurat denne timen, han skulle framføre eit kjemiforsøk med smell i!
    Han tenkte på kollegamøta i «Forum for Venner av Naturen og Realfaga», korleis han kvar gang kunne for- telle om suksessar i smelleforsøka, korleis dei andre aldri fekk til nokon skikkeleg smell, det blei berre ein liten fis, og dei brukte å diskutere problem av typen: «Korleis takle å ha bygd opp forventningar om ein skikkeleg smell, og så ikkje klare å innfri desse forventningane,» og då kunne han berre lene seg tilbake i stolen og seie:

 - De brukar altfor lite knallgass. Det er sjølvsagt snakk om ein hårfin balansegang, men de brukar altfor lite. De er rett og slett for feige.

    - Hald deg til saka! sa dei gjerne då, surmulande.

    - Du vesle mann frå den vesle skulen på den vesle staden. Dette er ein pedagogisk diskusjon med psykologiske undertonar, ikkje nokon fagdiskusjon.

 
Dei var berre misunnelege, og læraren vår brukte å flire overlegent til dei. Og no, når han var i god fart på veg mot laboratoriet, tenkte han at neste prøve kunne ha spørsmål om dette forsøket, som vi ville like så godt, og då ville ingen av oss gjere det så dårleg at det ville vere skammeleg å vise resultatet heime.

 

— På med vernebrillene! skulle han seie, — det er tid for knall og smell, øvde han seg, las vi på leppene hans før vi såg han smile, han sprang bortetter gangen.
Den eine av oss retta seg litt opp, pusta fort inn ein gang, ein gang til med det same, ho skaut hovudet fram og knytte dei smale fingrane i hop så ein sølvring skar seg litt inn, ho ropte:
    - Å FY FAEN FOR EI JÆVLIG STYGG JAKKE!
og hadde munnen framskutt eit sekund til, heiv ut litt ekstra pust, trekte kroppen saman, seig tilbake og bøygde kroppen, rista litt på skuldrene, retta seg ut, kasta på håret, smilte halvvegs med open munn. Den andre av oss med oppspilte auge, også ho med knytt neve.
 
Ja, det var slik det var, opphovna gråteansikt. Og no drikk vi rødvin og et sjokolade. I morgon skal vi for alvor begynne å kikke inn gjennom vindauga til folk for å kunne fortelle noko spanande til dei som har lyst til å høyre på, og dei vil at vi skal fortelle meir.
 

Frå Olaug Nilssen: Vi har så korte armar. Det Norske Samlaget 2002. Side 11-14.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2011.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag.